نمدانم این مسئله را مطرح کنم یانه ولی یه نظر می رسه گفتن این هم از طرف کسی که با مسائل امنیتی و مردم داری آشنا است و صادقانه هم می گوید خالی از لطف نباشد.
رئیس جمهور مردمی آقای احمدی نژاد مایل است در هر مکان رسمی یا غیر رسمی مردمی و اداری دولتی و غیر دولتی وارد شده بعد یا قبل یا حین برنامه با مخاطبان و کسانی که در آن مجلس هستند به راحتی ارتباط برقرار می کند و البته این حسن نظر از عادات و آداب اسلامی است که غیر از آن را از ایشان نمی شود انتظار داشت اما رفتار هایی که به عنوان حفاظت و امنیت از ایشان بروز می شود انصافاً نگران کننده و در برخی موارد نشان از بی تدبیری و بی دقتی مشاهده می شود. بی دقتی را می توان در آن دید که زحمت رئیس جمهور را به دلیل برخورد های تند و خشن و باز دارنده با مردم و مراجعان از بین میبرند البته تیم حفاظت و امنیت قاعدتاًًطبق دستور العمل های خاص تکالیف خود را انجام می دهند اما وجود تکنولوژی و اتفاقاً روشهای پیش رفته میتواند مانع از درگیری گروه حفاظت رئیس جمهور با مردم شود. مسئولان حفاظتی رئیس جمهور باید بین راه های خود و روش رفتاری رئیس جمهور یک رابطهی منطبق با شیوه مردم داری در پیش گیرند؛ اگر بنا باشد رئیس جمهور داخل جمعیت بیایند و محافظان هم مردم را از ایشان دور کنند، این یک تناقض است.
اما بی تدبیری که نمی دانم به کدام گروه از اطرافیان رئیس جمهور مرتبط می شود هم، گاهی مشکل ساز است مثلاً بنا می شود رئیس جمهور ساعت دو ازنمایشگاه مطبوعات بازدید کند و این در حالی است که مردم از تهران و سایرنقاط کشور، ساعت 9وارد نمایشگاه شدند، گروه حفاظت ساعت 11وارد می شوند و افراد را چه مسئول و چه غیر مسئول از حوزه بازدید خارج می کنند و معلوم هم نمیشود که این افراد باید منتظر بمانند و یا بروند! مردم پشت درب ورودی منتظرند و دهن به دهن خبر آمدن رئیس جمهور به گوش زمین و آسمان هم میرسد (که این خود یک آسیب امنیتی است) اما رئیس جمهور محترم ساعت 4 وارد می شوند و بازدید ایشان هم بالغ بر سه ساعت به طول می انجامد در نتیجه سرگردانی. حال مردم رئیس جمهور مردمی و دوست داشتنی را چگونه ترسیم می کنند؟
گاهی فراتر از این اتفاق می افتد و دخالت، تمایلات همکاران در ریاست جمهوری موجب به هم خوردن برنامه ها هم می شود که این نیز بی نظمی را ایجاد می کند.
به هر حال بی نظمی، تداخل در برنامه ها برخورد با مردم و حتی افراد خاص، قطعا مورد نظر و توقع رئیس جمهور نیست همانطوری که مورد نظر و توقع مردم نیز هرگز نخواهد بود. اما متاسفانه این پارادوکس تا کنون نتایجی داشته؛ دیدنی و شنیدنی.
رئیس جمهور مردمی آقای احمدی نژاد مایل است در هر مکان رسمی یا غیر رسمی مردمی و اداری دولتی و غیر دولتی وارد شده بعد یا قبل یا حین برنامه با مخاطبان و کسانی که در آن مجلس هستند به راحتی ارتباط برقرار می کند و البته این حسن نظر از عادات و آداب اسلامی است که غیر از آن را از ایشان نمی شود انتظار داشت اما رفتار هایی که به عنوان حفاظت و امنیت از ایشان بروز می شود انصافاً نگران کننده و در برخی موارد نشان از بی تدبیری و بی دقتی مشاهده می شود. بی دقتی را می توان در آن دید که زحمت رئیس جمهور را به دلیل برخورد های تند و خشن و باز دارنده با مردم و مراجعان از بین میبرند البته تیم حفاظت و امنیت قاعدتاًًطبق دستور العمل های خاص تکالیف خود را انجام می دهند اما وجود تکنولوژی و اتفاقاً روشهای پیش رفته میتواند مانع از درگیری گروه حفاظت رئیس جمهور با مردم شود. مسئولان حفاظتی رئیس جمهور باید بین راه های خود و روش رفتاری رئیس جمهور یک رابطهی منطبق با شیوه مردم داری در پیش گیرند؛ اگر بنا باشد رئیس جمهور داخل جمعیت بیایند و محافظان هم مردم را از ایشان دور کنند، این یک تناقض است.
اما بی تدبیری که نمی دانم به کدام گروه از اطرافیان رئیس جمهور مرتبط می شود هم، گاهی مشکل ساز است مثلاً بنا می شود رئیس جمهور ساعت دو ازنمایشگاه مطبوعات بازدید کند و این در حالی است که مردم از تهران و سایرنقاط کشور، ساعت 9وارد نمایشگاه شدند، گروه حفاظت ساعت 11وارد می شوند و افراد را چه مسئول و چه غیر مسئول از حوزه بازدید خارج می کنند و معلوم هم نمیشود که این افراد باید منتظر بمانند و یا بروند! مردم پشت درب ورودی منتظرند و دهن به دهن خبر آمدن رئیس جمهور به گوش زمین و آسمان هم میرسد (که این خود یک آسیب امنیتی است) اما رئیس جمهور محترم ساعت 4 وارد می شوند و بازدید ایشان هم بالغ بر سه ساعت به طول می انجامد در نتیجه سرگردانی. حال مردم رئیس جمهور مردمی و دوست داشتنی را چگونه ترسیم می کنند؟
گاهی فراتر از این اتفاق می افتد و دخالت، تمایلات همکاران در ریاست جمهوری موجب به هم خوردن برنامه ها هم می شود که این نیز بی نظمی را ایجاد می کند.
به هر حال بی نظمی، تداخل در برنامه ها برخورد با مردم و حتی افراد خاص، قطعا مورد نظر و توقع رئیس جمهور نیست همانطوری که مورد نظر و توقع مردم نیز هرگز نخواهد بود. اما متاسفانه این پارادوکس تا کنون نتایجی داشته؛ دیدنی و شنیدنی.
