کمی تأمل سیاسی لازم است تا دریافت آیا کشوری که مورد طمع جهانخواران قرار دارد و معلوم است آمریکا و برخی کشورهای اروپایی با هر قرار و تمدیدی، سعی دارند فشار بر جمهوری اسلامی بیشتر و بیشتر کنند تا به نتایج مطلوب خود برسند، واقعا ایجاد ناملایمت های داخلی و کنش و واکنش های سیاسی که حتی معلوم نیست نتیجه ای جدی از آن حاصل شود، چگونه ورق زده می شود.
اصولاً کشورهای دارای تجربه در عرصه سیاسی تلاش می کنند حتی اگر مشکلاتی در داخل ساختارهای درونی، حزبی، گروهی و حتی سیاسی خود دارند، با ایجاد مسئله ای در بیرون از فضا ی جغرافیایی خود، توجه همگان را به سوی آن معطوف کنند تا بتوانند حمایت داخلی را به نفع خود رقم بزنند. آنان حتی مسائل بزرگتری را در عرصه خارجی رقم می زنند تا ملتشان هرگز باور نکنند که بروز چالش در مسائل داخلی می تواند تمرکز سیاسی آنها را بر هم بزند.
متأسفانه گاهی مسائلی کوچک در داخل کشورمان آنچنان حساسیت برانگیز می شود که یا سیاسیون کشور مجبور هستند به آن بپردازند و یا اساساً ایجاد آن مسئله نتیجه بی توجهی برخی از سیاسیون می باشد. موضوعاتی از قبیل دانشگاه آزاد، تصمیم گیری های مجلس شورای اسلامی و تصمیم گیری های قوه قضائیه آنچه که در روز 15 خرداد در مرقد امام اتفاق افتاد و آنچه که در قم و در پس آن، بعضی از مسائل دیگر که در سایت های منسوب به برخی نوشته می شود، نشان می دهد یا بسیاری از کسانی که درگیر این مسئله هستند به خوبی درکی از فضای بین المللی ندارند و یا خدای ناکرده و اتفاقاً مایل هستند با دشمنان جمهوری اسلامی که همواره در پی تضعیف ساختارهای نظام می باشند، همراهی کنند.
پاسخ این پرسش بسیار سهل و آسان است که اگر نمادها و نهادهای جمهوری اسلامی شکسته و یا تضعیف شود، چه کسی از آن بهره مند می شود. زیرا معلوم است کسی جز دشمن نتیجه و بهره ای نخواهد گرفت.
اما واقعیت این است که ما مدعی هستیم که بهترین نظام سیاسی را در جهان بر پا داشته ایم و دو مزیت عمده در این نظام وجود دارد. مزیت اول وجود رهبری آگاه، شجاع، فقیه، حکیم و قاطع که هیچ مماشات و یا گذشتی از آنچه که نظام و ارزش های اسلام را به مخاطره می اندازد، نخواهد کرد و همواره پاسدار و راهبر همه مسائل مهم کشور است. مزیت دوم مردم هستند که با وحدت کلمه خود و در پی فرمان و نظر رهبری، حوادث و اتفاقات بی نظیری را در عرصه سیاسی ایران و جهان رقم می زنند و مهمتر اینکه علی رغم میل و تلاش دشمنان، این دو از هم انفکاک ناپذیرند.
با این همه، اینکه برخی تلاش می کنند با جهت دهی به عواطف و احساسات اقشار مختلف مردم هر روز علیه این و آن، ساختار یا شخصیت های سیاسی، مسئله ی جدیدی را ایجاد کنند نباید به زودی باور کرد که همه این حوادث برخاسته از مطالبات واقعی مردم است. اگرچه همه مسئولین و تصمیم گیران در کشور به شرطی خادم ملت محسوب می شوند که با دقت و جدیت در راه ارزش های موردنظر مردم و امامت امت گام بردارند، اما این طور نیست که هر اقدامی را بشود انجام داد و مردم را به هر نحوی که مایل هستند در موافقت و مخالفت سازماندهی کرد.
آنچه که از دو سال پیش تا کنون بر روند رفتار سیاسی اجتماعی مردم رقم خورده، چه حوادثی که در انتخابات به وجود آمد و چه حوادث و موضوعاتی که اخیراً به وجود آمد، حاکی است که افرادی هستند که همواره مایلند وحدت ملی مخدوش گردد و ارکان نظام سست باشد و مسئولین عالیرتبه از پشتوانه مستحکم مردمی برخوردار نباشند و فرقی نمی کند که این مسئول رئیس جمهور باشد یا رئیس مجلس یا رئیس قوه قضائیه و یا رئیس شورای نگهبان، هر کسی را که منافع و اهداف ایجاب کند، مایلند تضعیف نمایند و ساختارها را بی کفایت جلوه دهند. باید هشیار بود چون در این شرایط زمینه های مساعد برای باورهای پوچ و توخالی آمریکا و دشمنان ما فراهم می گردد و مثلا رئیس جمهور آمریکا جرأت می کند در مسائل داخلی ما اظهار نظر کند.
بیایید کمی بیشتر در پازل رفتار سیاسی دو سه سال گذشته تأمل کنیم و باور کنیم جریان سازی هایی در حال شکل گیری است که هرگز و هرگز منافع ملی ما را در نظر ندارد. نگارنده همین گونه دلسوزی را حدود دو سال قبل طی یادداشتی به برخی از مسئولین و مقاله ای تحت عنوان ریاضیات سیاسی به سمع و نظر ملت شریف رساند و درخواست کرد که با وجود معلوم بودن برخی از شاخص های سیاسی و وجود برخی از افراد در عرصه قدرت نمایی سیاسی، لازم است مسائل کوچک و بهانه های ابتدایی کنار گذاشته شود و در مسائل کلان تر عالمانه و برادرانه هم اندیشی و همراهی ایجاد شود تا هم رضایت امام امت فراهم گردد و هم مردم از این همه درگیری و اختلاف، آبستن ناآرامی های روحی و روانی نگردند. البته اکنون نیز همین توصیه را دارم.
بیایید باور کنیم مردم ما که همواره همراهی خود را در هر عرصه ای که لازم بوده، نشان داده است، اینک نیازمند باور وحدت و وفاق جمعی مسئولان خود در برابر دشمن واحد هستند.
بیایید باور کنیم پیامدهای قطعنامه و برنامه های ساماندهی شده دشمن که البته بیشتر آن عملیات روانی است، نیازمند برنامه ریزی منسجم همه مسئولین است تا بخش های اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی ما احساس امنیت بیشتری بکنند.
بیایید بیشتر بیاندیشیم و سلیقه ها یمان را در سلایق ملی و منافع ملی، مشترک و همسوتر نماییم.
اصولاً کشورهای دارای تجربه در عرصه سیاسی تلاش می کنند حتی اگر مشکلاتی در داخل ساختارهای درونی، حزبی، گروهی و حتی سیاسی خود دارند، با ایجاد مسئله ای در بیرون از فضا ی جغرافیایی خود، توجه همگان را به سوی آن معطوف کنند تا بتوانند حمایت داخلی را به نفع خود رقم بزنند. آنان حتی مسائل بزرگتری را در عرصه خارجی رقم می زنند تا ملتشان هرگز باور نکنند که بروز چالش در مسائل داخلی می تواند تمرکز سیاسی آنها را بر هم بزند.
متأسفانه گاهی مسائلی کوچک در داخل کشورمان آنچنان حساسیت برانگیز می شود که یا سیاسیون کشور مجبور هستند به آن بپردازند و یا اساساً ایجاد آن مسئله نتیجه بی توجهی برخی از سیاسیون می باشد. موضوعاتی از قبیل دانشگاه آزاد، تصمیم گیری های مجلس شورای اسلامی و تصمیم گیری های قوه قضائیه آنچه که در روز 15 خرداد در مرقد امام اتفاق افتاد و آنچه که در قم و در پس آن، بعضی از مسائل دیگر که در سایت های منسوب به برخی نوشته می شود، نشان می دهد یا بسیاری از کسانی که درگیر این مسئله هستند به خوبی درکی از فضای بین المللی ندارند و یا خدای ناکرده و اتفاقاً مایل هستند با دشمنان جمهوری اسلامی که همواره در پی تضعیف ساختارهای نظام می باشند، همراهی کنند.
پاسخ این پرسش بسیار سهل و آسان است که اگر نمادها و نهادهای جمهوری اسلامی شکسته و یا تضعیف شود، چه کسی از آن بهره مند می شود. زیرا معلوم است کسی جز دشمن نتیجه و بهره ای نخواهد گرفت.
اما واقعیت این است که ما مدعی هستیم که بهترین نظام سیاسی را در جهان بر پا داشته ایم و دو مزیت عمده در این نظام وجود دارد. مزیت اول وجود رهبری آگاه، شجاع، فقیه، حکیم و قاطع که هیچ مماشات و یا گذشتی از آنچه که نظام و ارزش های اسلام را به مخاطره می اندازد، نخواهد کرد و همواره پاسدار و راهبر همه مسائل مهم کشور است. مزیت دوم مردم هستند که با وحدت کلمه خود و در پی فرمان و نظر رهبری، حوادث و اتفاقات بی نظیری را در عرصه سیاسی ایران و جهان رقم می زنند و مهمتر اینکه علی رغم میل و تلاش دشمنان، این دو از هم انفکاک ناپذیرند.
با این همه، اینکه برخی تلاش می کنند با جهت دهی به عواطف و احساسات اقشار مختلف مردم هر روز علیه این و آن، ساختار یا شخصیت های سیاسی، مسئله ی جدیدی را ایجاد کنند نباید به زودی باور کرد که همه این حوادث برخاسته از مطالبات واقعی مردم است. اگرچه همه مسئولین و تصمیم گیران در کشور به شرطی خادم ملت محسوب می شوند که با دقت و جدیت در راه ارزش های موردنظر مردم و امامت امت گام بردارند، اما این طور نیست که هر اقدامی را بشود انجام داد و مردم را به هر نحوی که مایل هستند در موافقت و مخالفت سازماندهی کرد.
آنچه که از دو سال پیش تا کنون بر روند رفتار سیاسی اجتماعی مردم رقم خورده، چه حوادثی که در انتخابات به وجود آمد و چه حوادث و موضوعاتی که اخیراً به وجود آمد، حاکی است که افرادی هستند که همواره مایلند وحدت ملی مخدوش گردد و ارکان نظام سست باشد و مسئولین عالیرتبه از پشتوانه مستحکم مردمی برخوردار نباشند و فرقی نمی کند که این مسئول رئیس جمهور باشد یا رئیس مجلس یا رئیس قوه قضائیه و یا رئیس شورای نگهبان، هر کسی را که منافع و اهداف ایجاب کند، مایلند تضعیف نمایند و ساختارها را بی کفایت جلوه دهند. باید هشیار بود چون در این شرایط زمینه های مساعد برای باورهای پوچ و توخالی آمریکا و دشمنان ما فراهم می گردد و مثلا رئیس جمهور آمریکا جرأت می کند در مسائل داخلی ما اظهار نظر کند.
بیایید کمی بیشتر در پازل رفتار سیاسی دو سه سال گذشته تأمل کنیم و باور کنیم جریان سازی هایی در حال شکل گیری است که هرگز و هرگز منافع ملی ما را در نظر ندارد. نگارنده همین گونه دلسوزی را حدود دو سال قبل طی یادداشتی به برخی از مسئولین و مقاله ای تحت عنوان ریاضیات سیاسی به سمع و نظر ملت شریف رساند و درخواست کرد که با وجود معلوم بودن برخی از شاخص های سیاسی و وجود برخی از افراد در عرصه قدرت نمایی سیاسی، لازم است مسائل کوچک و بهانه های ابتدایی کنار گذاشته شود و در مسائل کلان تر عالمانه و برادرانه هم اندیشی و همراهی ایجاد شود تا هم رضایت امام امت فراهم گردد و هم مردم از این همه درگیری و اختلاف، آبستن ناآرامی های روحی و روانی نگردند. البته اکنون نیز همین توصیه را دارم.
بیایید باور کنیم مردم ما که همواره همراهی خود را در هر عرصه ای که لازم بوده، نشان داده است، اینک نیازمند باور وحدت و وفاق جمعی مسئولان خود در برابر دشمن واحد هستند.
بیایید باور کنیم پیامدهای قطعنامه و برنامه های ساماندهی شده دشمن که البته بیشتر آن عملیات روانی است، نیازمند برنامه ریزی منسجم همه مسئولین است تا بخش های اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی ما احساس امنیت بیشتری بکنند.
بیایید بیشتر بیاندیشیم و سلیقه ها یمان را در سلایق ملی و منافع ملی، مشترک و همسوتر نماییم.
